De oorsprong van thee ligt in het Oude China. 

Volgens Chinese verhalen heeft Keizer Shen Nung ongeveer 5000 jaar geleden thee 'uitgevonden'. 

Op een dag zat hij onder een boom een kom warm water te drinken. 

Er woei echter een blaadje van een wilde theestruik in de kom. 

Nietemin dronk de Keizer gewoon verder en hij genoot zo van de nieuwe drank, 

dat hij in het vervolg altijd wat theeblaadjes in zijn kom met warm water deed. 

De gewoonte van het theedrinken verspreide zich snel en niet lang na het eerste kopje thee van de Keizer telde China talloze theeplantages.

Omstreeks het jaar 800 schreef Lu Yu zijn 'Het theeboek' (Ch'a Ching).

De consumptie had zich al uitgebreid tot Japan, en niet

lang nadien werden er kleine hoeveelheden westwaarts vervoerd over de Perzische karavaanroutes.

De Venetianen leerden de thee kennen in het midden van de 16e eeuw, maar alleen als middel tegen maagstoornissen en jicht; ze lieten het aan hun rivalen in opkomst, de Nederlanders, over om de thee in Europa te introduceren. 
Dit gebeurde in 1606, toen de eerste scheepslading Chineese thee arriveerde. 

Hoewel het aanvankelijk een dure nieuwigheid was, werd het al snel de populairste drank in het land. 

De exportmarkt beleefde een wisselend succes. 

Frankrijk nam al vroeg deel aan de rage, maar slechts voor korte tijd; de thee veroverde Engeland langzaam maar blijvend.

In 1658 verscheen de eerste advertentie voor thee in

een Engelse krant, en in 1660 'liet' Samuel Pepys'

een kop thee halen, een drank uit China die ik nog

nooit eerder had gedronken. ' 

In 1664 kreeg Charles II een hoeveelheid thee ten

geschenke van de Verre  Oost-Indische Compagnie.

De Compagnie begon in 1689 de thee direct uit

China te importeren en kreeg in 1721 het monopolie

van de theehandel dat tot 1833 zou duren.

In 1834 liep het China-monopolie van de Oostindische Compagnie ten einde - in feite werd de hele Compagnie opgeheven.

De onmiddelijke oorzaak daarvan was de snelle groei van het Indiase Rijk; de publieke opinie dacht hier betere thee tegen redelijker prijzen te kunnen krijgen.

Assam was de eerste streek waar men op grote schaal thee begon te verbouwen; men gebruikte er een inheemse soort die ontdekt werd in 1823.

Echt succesvol werd de produktie omstreeks 1852 en andere Noord Indiase districten (Darjeeling, Cachar) zouden spoedig volgen. 

Ook op andere plaatsn werden pogingen gedaan, maar de eerste werkelijk spectaculaire nieuwkomer na Assam was Ceylon jaren 1870 dat in de jaren 1870 zijn door plantenziekte verwoeste koffieplantages volledig door thee verving. 

Van rond dezelfde tijd dateren de eerste Nederlandse plantages op Java, dat het op twee na grootste exportgebied zou worden. 

In 1849 werden de wetten die het Amerikaanse schepen verboden om deel te nemen aan de handel met China ingetrokken, en de snelle 'New England Clippers' versloegen de oude in (omstreeks 1840 werden in Engeland zeilschepen gebouwd die speciaal waren bedoeld om snel thee uit het Verre Oosten te kunnen halen). 

De eerste thee van het seizoen had altijd een premie opgeleverd, maar bij de Thee Races werd de opwinding nog vergroot door de uitgebreide weddenschappen onder het publiek.

De opening van het Suezkanaal in 1869 en de opkomst van stoomkracht zetten een streep onder deze romantische tijd.
Ondertussen had het Engelse publiek gereageerd op de veel sterkere theeën ui India en omstreeks 1900 vormde de import uit China nog maar 5% van het totaal - dit was deels te verwijten aan het feit dat China verzuimde om verbeteringen aan te brengen in de kwaliteit, transport en prijs. 

De Ceylonthee werd populair in de jaren 1890, nadat op zeer grote schaal reclame was gemaakt voor ongemengde theeën en voor speciale sorteringen zoals Golden Tips.

Sindsdien zijn er andere productieregionen op de markt gekomen, 

met name in Afrika ( Malawi, Kenia, Oeganda) en Zuid-Amerika 

(Argentinië, tegenwoordig zelf een theedrinkend land). 

Het Chinese monopolie was gebroken en al snel was de thee uit de nieuwe gebieden

even geliefd als de Chinese.